BK 1/4 duatlon Torhout 1/10/2017

ava

Het was ondertussen een tijdje geleden dat we nog eens een berichtje mochten ontvangen van onze 'vaste' verslaggever.
Enig blessureleed was daar niet vreemd aan!

Het BK duatlon kon Chris echter niet laten schieten. En geen wedstrijd zonder verslag! Dat is het motto van Chris!


Voor de halve van Damme (16/09) en daarvoor nog de duatlon in Zele moest ik verstek laten wegens een ontsteking op de illiotibiale band aan de rechterknie. Die ontsteking hield me al een tijdje van het lopen en behalve de club-kwart en de wedstrijd in Waardamme liep ik amper de voorbije 2 maanden. Volledige rust (op een weekje na) en cortisone wees ik af, dus werd het traumeel, kurkuma-pillen, fietsen en nog fietsen, zwemmen, de osteopate enkele keren en veel manuele therapie die een sportdokter mij aanleerde.
De voorbije 10 dagen kon ik toch 3 looptrainingen doen: 5, 8 en 4 km waarvan de laatste een combotraining was na het fietsen. Dat was voldoende om toch naar Torhout te trekken, zonder veel ambitie, want de goede loopbeentjes, zeker hun snelheid, gingen er wat ontbreken.


Relatief fris en winderig, maar gelukkig droog. De 10/40/5 was hetzelfde als vorig jaar en dat betekende dat het parcours ook telkens iets korter was (8,7/38/4,6).
Gezien het been vertrok ik behouden maar liep met 32'24 (16/u) zelfs iets sneller (25 sec) als vorig jaar en in tegenstelling tot op training of de andere wedstrijden in augustus had ik wel wat last, maar geen pijn.
Dat betekende dus dat we op de fiets op vol vermogen konden rijden en met 4 man kwamen we op het einde van ronde 1 in een groter peloton (10 à 12) te zitten. Een beetje spijtig dat er daar veel gesleurd en getrokken en versneld en vertraagd werd en er niet heel vlot werd rondgedraaid, maar het ging wel snel en ik was blij dat ik mee kon en zelfs een eerlijk steentje kon bijdragen (wanneer het wel wat draaide).
Toen we de laatste ronde in gingen haalden we zelfs een peloton voor ons in, werd er nog eens serieus verschillende keren vol doorgetrokken, had ik ondertussen met 3 anderen toch 2 keer een gaatje moeten laten vallen, maar gelukkig konden we terugkomen, kon ik een kwart ronde wat uitrusten achteraan en besloot ik dan in de laatste km's op te schuiven om nog voor de lange laatste rechte lijn mij als 3e-4e te nestelen in dat peloton (van 20-25 man?) om vooraan de wisselzone in te gaan - want dat doe ik nog altijd te traag: wisselen (rond de 30s ipv 15 à 20). 58'01 op dik 38km. Daar was ik tevreden mee, zeker gezien de wind.


De laatste run ging zoals verwacht iets minder. Het been sputterde een beetje en de snelheid halen lukte niet echt (18'26 - 15/u) en ten opzichte van vorig jaar (17'28) liep ik een minuutje trager. Dat maakte dat ik een 5-tal man van dat grote peloton moest laten voorgaan en zo werd ik 22e op 1u49'51 (een minuut sneller dan 2016, toen 21e), 9 minuten na Vincent Bierinckx die zijn titel wist te verlengen.
De iets snellere loopbeentjes van vorig jaar in de laatste run zouden me op een 16e of 17e plaats gebracht hebben. De ambitie van bij het begin van het seizoen (top 15 op BK kwart / top 10 BK LD) lukte dus niet, maar gezien de omstandigheden moet ik tevreden zijn, al is het wat zuur om te weten dat je sneller kan lopen en dat dat dan niet kan op het BK.


Volgend jaar is hopelijk blessurevrij. Al bij al dus redelijk en het lopen had erger kunnen zijn. Het duatlonseizoen op de weg - en daarmee ook mijn seizoen - zit erop.
De winter wacht.

Geplaatst op 04-10-2017 | ...terug
Website ontwikkeld door Wielernet