Slecht nieuws uit de ziekenboeg!!
Het (sportieve) leven kan hard zijn!
Natuurlijk weten we allemaal dat er veel ergere dingen in het leven zijn dan een sportblessure. Maar toch! Wanneer men onze hobby, onze passie afneemt dan worden we geraakt in ons hart!
We hoorden de laatste dagen al enkele geruchten dat het met de knie van Jo niet zo goed zat!
Een nieuwe diagnose heeft blijkbaar een ernstig kraakbeenletsel aan het licht gebracht. Zo ernstig zelfs dat verder lopen uitgesloten is. Ongetwijfeld een harde klap voor Jo die toch uitgegroeid was tot één van de speerpunten van ons clubje. Alvorens we hem zelf aan het woord laten hopen we toch dat hij bij onze club blijft en alsnog zijn sportieve draai vindt. Desnoods schakelen we hem in bij Trio- of Duowedstrijden!!
De wereld is soms hard en niet anders. In november ben ik beginnen te sukkelen met onstekingen aan mijn beide knieën. Na wat meer gesukkel kreeg ik steeds meer last van mijn rechterknie. Iets wat ik nog nooit eerder gevoeld had geen pijn aan de spieren maar aan mijn botten. Na een consultatie bij de sportdokter kwam tot uiting dat dit kraakbeenletsel was. Om heel goed te zien waar en hoe erg werd er een nrm-scan genomen. Een scan waarop je je botten en pezen perfect ziet. Wat blijkt nu, ik heb kraakbeenletsel in de vierde graad, dit wil zeggen dat mijn kraakbeen op één bepaalde plaats volledig stuk is.
Na een zéér uitvoerig gesprek en enorm veel hartpijn heeft de dokter me aangedrongen om te stoppen met lopen. En dus ook met triathlon. Om een verder zo goed als pijnvrij leven te leiden is dit nodig. Fietsen zou normaal gezien weinig problemen geven. Met enorm veel pijn neem ik afscheid van deze supere sport. Ik ben een man van alles of niets, iets half kan ik niet. Trainingsmakkers, zltc-leden jullie zijn een fantastische mensen geniet van de sport want deze is zo ongelofelijk mooi. Het kan zijn dat jullie me een tijdje minder gaan zien, niet omdat ik jullie niet graag heb. Maar omdat ik het moeilijk heb om afstand te nemen. Wel weet ik het volgende. Het was, is en zal een zware klap voor me worden. Maar ik heb altijd leren positief denken en heb al nieuwe doelen. Ten eerste pijnvrij leven, ten tweede genieten van het fietsen, ten derde droom ik al terug van competitie. Namelijk wat kermiskoersen gaan rijden. Jullie zullen me nog wel eens tegenkomen ik blijf passief lid, jeugdtrainer fietsen, en zal vanaf nu Norry en Nard helpen met chronometreren. Ik wens jullie veel sportplezier.. En tot kijks Jo (De blanke keniaan van weleer...) Op naar een kermiskoerske ofzo het competitie beest krijgen ze toch niet uit me, ben toch nog te jong om al petanque te gaan spelen eh...
Jo Lemmens
