Chris blikt terug op z’n recente wedstrijden en het voorbije seizoen…

Turbinekesrun 14.10 en Dwars door Hasselt 28.10 en het seizoen 2018.

Zondag 14 oktober was een stralende dag en in tegenstelling tot de vorige 2 edities van de Turbinekesrun was het dus niet koud en nat. We zitten hier thuis zelf mee in de organisatie en het was erg fijn om toch wat clubgenoten te zien afzakken naar Montenaken voor de 7 (Kristof, PJ, Tim, Michael, Steven, Yannick – vergeet ik iemand?) en/of 13km of om te supporteren (de voorzitster o.a.).

Spijtig genoeg liep er met de regenwaterpomp iets mis en was ik wat druk in de weer waardoor ik weinig tijd had om te supporteren en na te praten. Ik deed wel zelf mee ook aan de 13 (net zoals Cas en Michael) maar stelde daar wat teleur – niet te verwonderen met de organisatie, een trouwfeest in de zaak de dag voordien en 3u slaap – en moest tevreden zijn met 50 min en een 15e plek (ipv de 3e plek 2 jaar geleden met een tijd die 2-3 min sneller was… volgende keer beter).

Niettemin, een succeseditie en ons deelnemersaantal groeide weer; bijna 450 lopers op de been in een dorp als Montenaken, dat is mooi.

 

Zondag 28.10 liet ik wat open, zeker gezien mijn koprol vorig jaar op de crossduatlon van de club en die vond dit jaar de dag voor Dwars door Hasselt plaats.Mijn MTB-kwaliteiten laten uiteraard nog wat te wensen over maar waren toch in die mate beter dat ik al een ronde zonder vallen kon afleggen en zonder zeer de crossduatlon kon afwerken.

Zondag enkel wat last van de onderrug (gezien de MTB-houding denk ik die mijn lichaam sinds maart bijna niet meer had aangenomen) maar dat liet toch genoeg goede moed om naar Hasselt af te zakken voor de 15km (en een daginschrijving).

Koud en een schrale, striemende wind – zelfs in die mate dat ik voor het eerst ooit een loopwedstrijd met lange broek aflegde. Zelfs mijn onderlijfje en mouwstukken brachten me bijna nooit te veel warmte – heel eventjes wel in een vleugje zon met wind mee, maar na het keren tegen de wind in was dat snel voorbij.

52’50 (en 18e) werd het voor mij (en samen met Chris Wouters, iemand die erg veel loopt, ook die dag, was ik toevallig de haas van dienst voor de eerste vrouw waarvan ik toch besloot een beetje weg te lopen op km 13). Davy zag ik bij de start – niet na de finish owv de koude – en ik zag dat hij toch ook mooi in de 56 min finishte (met een kuit die nog maar een week terug mee loopt na veel blessureleed). Ik zag Rik nog langs de kant, Nico (denk ik) onderweg ook lopen en ook Kristof en Michael stonden aan de start… toch wat ZLTC-kleuren dus op de Limburgse Golazo hoogmis van het jaar. Gezien de kou, de wind en de wedstrijd daags voordien was ik zeker tevreden.

Het jaar 2018: voor mij het jaar van “net niet”. Top 15 op enkele wedstrijden waar ik wat minder in vorm was dan gewenst, maar waar ik meestal ook in volle opbouw zat voor iets anders (Geel, Geluwe, Kortrijk, La Gileppe en de Halve van Damme) en je kan niet altijd pieken, dus dat valt dan wel mee, maar in Kortrijk en Damme had ik echt graag beter gedaan en presteerde ik ietwat onder niveau. Heel wat top 10 plaatsen (Ruddervoorde, Verlaine, Herentals, Halle, Zele) in voor mij “trainingswedstrijden” – en daar was ik meestal wel tevreden over, al was het duidelijk dat ik vaak wat plaatsen verloor op de fiets (vooral bij drafting-wedstrijden).

De kampioenschappen dan en daar was het hem ook om te doen dit jaar: het BK sprint presteerde ik goed, zeker gezien de tijden en de barre weersomstandigheden (21e kon ik mee leven) en dat was slechts een opwarmertje voor het grotere werk.

De teleurstelling van het jaar is tweeledig: op EK middellange afstand 4e (in AG – 21e overall) worden was wat zuur – zeker als je eventjes 3e bent volgens de online uitslag – maar ik haalde daar toen wel alles uit mijn lijf wat erin zat, denk ik (en dat lukt me ook niet altijd even goed). De andere teleurstelling was er op het WK 1/4: ziek op de fiets en in de tussentijden overduidelijk tijd verliezen daardoor was niet fijn; 9e worden ipv 5e maakt ook niet zoveel verschil, maar toch, dat knaagt.

In de sprint op het WK kwam ik oeverloos tekort (maar de tijden daar waren ook hels) en het was ook niet echt een doel om daar echt goed te (kunnen) presteren (12e slechts in AG). Een andere teleurstelling en “net niet”-gevoel was er op het BK lange afstand in Almere. Heel wat eliten bleken dit jaar daar afwezig en ik zette mijn zinnen op plek 5. Haalbaar, maar dan moest alles perfect gaan en daar besliste een erg matige tot slechte dag op de fiets anders over.

Het EK 1/4 in Ibiza was nog lang een doel, maar owv praktische en financiële en sociale redenen kwam dat er toch niet van, wat wel impliceerde dat ik de halve van Damme meedeed in volle trainingsmodus ipv af te bouwen ervoor.

Mijn 3e seizoen (want 2015 begon ik pas en tel ik in dat opzicht minder mee) moest wat een graadmeter worden van mijn amateurniveau en ik wou toch enkele (of één) successen oogsten en dan is het “telkens net niet”-gevoel wat minder voldoeninggevend. Anderzijds, er waren wat lichtpuntjes in het lopen ook; een nieuwe PB op 5km met 16’40; op de 10km met 34′; de afsluitende 10km van de club-1/4 met een hoge 36′ en herhaaldelijk +17/u lopen in duatlons of op de zwemloop… dat is allemaal goed.

Een winter werken aan het fietsen? En nog wat snelheid winnen in het lopen? Dat is de vraag en de eventuele dubbele opdracht. En ondanks al die aanmoedigingen van al die fantastische clubleden… \uD83D\uDE0Anee, sorry, ik ga het nog bij duatlon houden vermoed ik, ook al leer ik enorm veel bij op de zwemtrainingen. Daarnaast, het combineren van nog een extra sporttak zou nog meer tijd vragen en de tijd is nu met de winter in het verschiet wederom een vraagstuk ook.

 

 

Terug naar overzicht
X
X