Chris ging naar Targus Mura voor het EK duatlon.

Terwijl de triatleten naar Kanne trokken, zat duatleet Chris in Roemenië voor het EK Duatlon, alwaar hij zowel meedeed aan de sprint duatlon als de 1/4 duatlon. Hoe het hem verging? Laat ik reeds verklappen dat Chris zijn felbegeerde podiumplaats te pakken heeft! Proficiat, Chris!

EK Sprintduatlon:

Na een kleine week vakantie met het gezin met een tussenstop in Wenen (zondag) en Boedapest (maandag) en enkele dagen Roemenië, was zondag mijn eerste wedstrijd aangebroken. Tine en de kindjes stonden mee vroeg op om te supporteren en daar zouden ze zeker zoet mee zijn want het loop- en fietsparcours bestonden beide uit korte lussen die we meermaals moesten doen. 4 rondjes lopen (van 1,25 km) en 4 rondjes fietsen (20 km in totaal) en nog 2 rondjes lopen waarbij elke ronde dan nog bestond, zowel in het fietsen als lopen, door een heen en een terug stuk. Bij het lopen was dat niet zo erg aangezien het een brede weg was die opgedeeld was in 2 (heen en terug) en dus kon je makkelijk andere lopers uit andere waves/AG’s passeren, maar in het fietsen werd datzelfde stramien vastgehouden op 1 rijhelft van de baan waardoor het fietsparcours erg smal werd en door de vele waves snel na mekaar ook erg druk. Dat maakt dus ook zowel bij het fietsen als lopen 8 bochten van 180°, misschien speelden die mee in mijn iets mindere looptijden.

Het EK begon vrijdagavond aangezien de federatie een mail stuurde met de expliciete vraag of er iemand de vlag wou dragen tijdens de openingsceremonie. Bijzonder gereserveerd en bij afwezigheid van andere gegadigden had ik mezelf als reserve opgegeven enkele weken geleden, maar al snel bleek – en dat bleek vrijdag ook – dat ik de enige ziel was die er zou zijn. Gelukkig wandelden Tine en de kindjes mee en vooral voor de oudste was het een hele belevenis en hadden we eigenlijk nog een plezierige avond. In principe was ik erg gereserveerd als vlagdrager omdat ik vind dat mij die eer niet toekomt en het is sowieso spijtig dat bij 20 Belgische atleten die hier aanwezig zouden zijn, ik de enige onnozelaar ben die komt naar de openingsceremonie, maar dat is haast altijd het geval op deze multisport of duatlon kampioenschappen (ik heb nog maar 1 keer geweten dat er andere atleten waren).

Terwijl ik eigenlijk naar het EK kwam voor de kwartafstand en de sprint maar meepikte omdat die toch 3 dagen eerder plaatsvond bleek al snel uit de startlijsten dat ik misschien meer kans op een medaille zou maken op de sprint dan op de kwart. De sprint leek kwalitatief en kwantitatief niet zo heel sterk bezet en ik geloofde wel erg in mijn kansen. Ik breek me nu al dagen het hoofd waarom ik in run 1 niet meeging met de Pool (die 2e zou worden maar toen nog 3e in mijn AG liep) die me halfweg run 1 voorbij liep, maar op een of andere manier ging het niet. Mijn 17’39 in run 1 was dan ook iets onder mijn beste niveau en plaats 2 en 3 in mijn AG liepen 17’10 en 17’16. Gezien mijn iets tragere wissels had ik dus 17′ rond moeten lopen om met dat peloton mee te zijn. De voorwaardelijke wijs verraadt het al natuurlijk: ik was niet mee, presteerde in run 1 maar aan 90% van mijn beste kunnen en raakte in het fietsen niet meer in het peloton voor me. De eerste 1,5 ronde van 4 rondjes reed ik zelfs helemaal alleen en sloot dan bijna aan met 2 atleten voor me (na 2 enkelingen ingehaald te hebben) als er een groter peloton naderde. Een goede samenwerking was er niet, al weet ik niet of dat aan slechte wil lag. Het smalle parcours (met nog geparkeerde auto’s links van je en paaltjes rechts) was slechts breed genoeg voor 2-3 fietsers naast elkaar en het vele inhalen van tragere atleten in de vele rondjes maakten dat het peloton bijna altijd op een lang lint zat. Ronddraaien was daardoor geen evidentie. Wanneer we het peloton voor ons kruisten, zag ik dat daar net hetzelfde probleem was. Ik probeerde in de laatste ronde eerst nog weg te rijden met een Brit en Roemeen, daarna ging ik zelf de 2 Spanjaarden halen die duidelijk hadden afgesproken samen te gaan en tevergeefs in een peloton met een snelheid van toen 46/u probeerde ik nog weg te rijden in de laatste 2 km om wat extra wisseltijd te hebben, maar ondanks een goede aanzet en enkele meters, liet dat peloton dat niet gebeuren uiteraard. Ik denk dat ik als 5-6e van ons grotere peloton de wissel in ging en er bijna als laatste uit kwam en vreesde toen al dat het opnieuw 4e zou worden. Bij het uitgaan van de wisselzone riep Tine me toe dat ik 3e van mijn AG was maar ze zag de Pool over het hoofd. Ik was zelf in twijfel, liep toch door, maar ook in run 2 haalde ik niet mijn beste kunnen naar boven. Ondertussen waren de temperaturen wel al opgelopen tot 28°.

Zodus, 59’25” minuten had ik nodig; 17’39 (17/u of 3’30/km) run 1; 30’50” fiets (39/u); run 2 nog 8’59” (16.7/u of 3’35/km).

Ik kwam daarmee net 1 minuut te kort voor brons en enkele seconden meer nog voor zilver. Aangezien run 2 tijden van de mannen in mijn AG voor me dezelfde waren, had ik dus mee kunnen strijden als ik in het juiste peloton had gezeten. Opgeteld verloor ik ook in de wisselzone 25 of 27 seconden op die 2 atleten voor me. Ik heb ook al ooit bijna een minuut sneller gelopen in een afsluitende sprint-run, maar goed, niet zondag en dus wederom een – voor mij – erg teleurstellende 4e plaats.

Na maagproblemen op het WK vorig jaar in Denemarken (ook sprint en kwart) en een totale off-day op het WK kwart dit jaar in Spanje, heb ik dus in totaal 9 deelnames op EK’s en WK’s de afgelopen 4 jaar (op sprint, kwart en middellange of Powerman afstanden) en van die overige 6 werd ik 1x 7e; 3x 5e en 2x 4e en bijna altijd lag een medaille wel binnen de mogelijkheden. Morgen opnieuw de kwart als 10e deelname, dus hopelijk kan dat kleine jubileum met eremetaal gevierd worden, al zal dat erg moeilijk worden met 2 pseudo-elite Britten die haast altijd medailles pakken (en zo mogelijk ook nog onweer met zware regen – ik hoop dat die uitblijven, anders zijn al die Britten nog meer in het voordeel gezien mijn beperkte stuurvaardigheden, temeer op nat wegdek). Het parcours belooft alleszins een beetje dezelfde chaos: 4 rondjes (met heen en terug versie weer halfweg, dus 8 keer hetzelfde stukje); 5 rondjes op de fiets ook met de heen en terug versie op een autocircuit met veel vals plat zag ik; en nog eens 2 rondjes (wederom heen en terug). Gezien het werk, vloog Tine gisteren met de kindjes naar huis, dus zal ik het morgen zonder supporters doen. (En ik beloof het volgende verslag korter te houden!)

EK 1/4 duatlon:

Anderhalf uur werd de start wijselijk uitgesteld. Zwaar onweer creëerde zelfs voor de gewone bevolking code oranje zo bleek en half de finish ging waaien. Tijdens de race viel het goed mee; op het einde van run 1 terug wat regen, daarna op de fiets nog een redelijk stevige bui en wat lichte hagel en wind maar nadien bleef het relatief droog. Het autocircuit draineerde wel erg goed moet ik zeggen.

De opdracht:

Run 1: 4 rondjes; 500m vlak, 600m stevig omhoog, 200m licht naar beneden en keerpunt. Snelle tijden zouden hier niet gelopen worden.
Bike: 5 rondjes; redelijk bochtig, 1 serieuze helling en 2 mindere, maar die hellingen waren toch lastiger dan gedacht en ik behield daardoor mijn positie redelijk goed, maar voor een keer, leek ook het draaien me goed af te gaan.
Run 2: zelfde, maar nu 2 rondjes. Alles geven.

De tijden:
10km Run 1: 36’54 – 1’40 achter de allersnelste in run 1;
38km Bike: 1’00’32” – 4 min verlies op de beste op de fiets;
5km Run: 17’55 – 42″ verlies op de snelste in run 2.
1u58″ in totaal – dik 5 min na de overall winnaar.

13e overall en 3e AG30-34 dus na 4 jaar mag ik eens op een echt podium staan – en dat was best plezierig. Kanttekening 1 is dat er gelukkig niemand tussen de 2 super Britten zat (3e en 5e overall) van mijn AG en mezelf – vanaf volgend jaar zal het in een AG hoger niet makkelijker worden, die zijn niet beter/sneller, maar wel talrijker meestal. Kanttekening 2 is de afwezigheid van andere (en betere) Belgen.

Anderzijds, op mijn off-day op het WK 1/4 verloor ik op diezelfde 2 Britten veel meer tijd (toen respectievelijk 11 en 7 min, nu 4 à 5.)

Morgen en vrijdag volgt de lange terugrit. En dan zit mijn seizoen er eigenlijk al op. Moeilijke winter met veel bacillen, ziek bij seizoensopeners, kort daarna redelijk de mist in op de fiets op WK 1/4 en BK LD, vertrouwen in Rijkevorsel, minder fietsen opnieuw in Kortrijk, grote teleurstelling na suboptimale run op EK sprint zondag maar vandaag viel alles, toch na het onweer, in zijn plooi. Op dit soort wedstrijden moet het ook allemaal wat meezitten; dat deed het zondag net niet, vandaag net wel. Een paar zomerwedstrijdjes nog en BK 1/4 (drafting) begin september (waar ik bescheiden naartoe ga). Contente mens vandaag.

 

Terug naar overzicht
X
X