Chris verdedigt onze ckubkleuren op BK LD duatlon (5/5) & EK MD duatlon (11/5)

Chris is de laatste tijd niet meer weg te slaan van het wedstrijdtoneel. Hij stuurde ons het volgende verslag naar aanleiding van zijn deelname aan het BK LD duatlon en het EK MD duatlon:

“Zondag 05/05 stond het BK long distance duatlon op het programma. Het bleef droog, maar qua klimatologische omstandigheden stopte de pret daar. Behalve een kleine korte hagelbui op de fiets hadden we enkel kou (8 tot 11°) en heel erg veel wind. Niets in mijn voordeel en dat zou zo blijken.

In 2017 werd ik nog 14e, in 2018 zelfs 7e op het BK LD. Toen telkens in het Nederlandse Almere en dat maakte dat de bezetting qua kwaliteit en kwantiteit een heel stuk minder was dan dit jaar in Geluwe. Toch hoopte en mocht ik ook qua kunnen een plek ergens tussen 15 en 25 verwachten, ruim genomen. Maar het werd veel minder en die 43e plaats zegt alles.

De eerste 10km deed ik nog in 35’05 (28e tijd) wat redelijk was, maar in het fietsen bleef ik tijd verliezen, bleef ik vermogen verliezen en konden mijn beentjes de wind niet aan en bleef mijn hartslag maar dalen naar een trainingsritje. Een 60e deeltijd maakte dat de wind me letterlijk terug sloeg. In de laatste run speelde te veel in mijn hoofd: mentaal wat gebroken gezien het besef van de slechte wedstrijd, een tikkeltje terughoudendheid om geen kramp of blessure op te lopen want 6 dagen later volgde al het EK middle distance (zelfde afstand, nl. 10-60-10) en met de koude was ik ook wat vermoeider dan anders vrees ik. Alleszins, normaliter maak ik een stuk goed in de laatste run en dat was vandaag ook niet het geval. Een 38’43 op de afsluitende vlakke 10 was toch ook 2 minuutjes minder dan mijn kunnen. Zoonlief had wel oeverloos veel vertrouwen in mijn kunnen en supporterde blij mee 🙂.

Conclusie: het fietsen was net als in Pontevedra (WK 1/4) ondermaats en slechter dan mijn niveau vorig jaar; het lopen viel mee maar in run 2 kon ik het niet meer echt opbrengen. 2u56, maar liefst 26 minuten na de winnaar, Jan Petralia, terwijl ik vorig jaar maar 20 min verloor op de (zelfde elite) winnaar. Teleurgesteld dus.

 

Het EK middle distance (ook 10-60-10 – de lange afstand is het WK en is 10-150-30 met veel klimkilometers, maar dat is mij te veel) vond op zaterdag 11 mei plaats te Viborg in Denemarken. Het loopparcours beloofde geen snelle tijden op te leveren: snel dalen, dan 1,2km hellend omhoog, even naar beneden met af en toe een klein stukje vlak, voldoende kasseien en dan nog een strook van 200m aan 8% omhoog. Dat deden we 4 keer om aan 10 km te komen, zowel in run 1 als 2.

Ook hier waren de omstandigheden fris en veel wind, maar kregen we toch al zon. 13° werd het en op de fiets was het beuken tegen de wind.

De eerste run probeerde ik goed mee te zijn, maar ik moest al snel mijn tempo toch wat aanpassen en langzaam verloor ik tijdens run 1 plaatsen, ook dat is niet mijn gewoonte. Het parcours in acht genomen, moest ik toch tevreden zijn met mijn 34’43. Al verloor ik ook hier al een dikke minuut t.o.v. mannen waar ik vorig jaar maar 40″ tot 1 minuut op verloor en ik zakte ook weg in mijn AG naar plaats 7. Dat beloofde al niet veel goeds, maar ik had mezelf voorgenomen, en hield die gedachte ook goed vast in de wedstrijd, dat ik moest volhouden tot aan de meet, want het is wel vaker zo dat op dit kampioenschap er mannen bijna compleet begeven in de laatste run.

Zodus, de fiets op. AG 7e en 25e overall. Maar op de fiets zette de slechte vorm van de weken voordien zich door, even zakte ik terug naar plaats 8 toen ik met nummer 6 en 7 een tijdje haasje over deed, maar uiteindelijk kon ik toch als 7e wisselen. Met een 40e deeltijd op de fiets zat het echter niet erg goed. De wind hakte er wederom op in en het licht hellende parcours had te weinig klimgehalte om mijn voordeel te doen. Ik fietste de 60km wel aan een zeer gelijk tempo dus het was niet de uithouding maar de kracht en vermogen die ontbraken. Als 35e ging ik de wissel in.

Alles op de laatste run dan maar, de armstukken bleven in de wisselzone en ondanks het nog altijd frisse windje kapte ik een beker water over mijn hoofd, klaar om er toch nog voor te gaan. Volhouden!

Maar het mocht niet baten. Achteraf gezien bleek ik op de fiets 8 tot 14 minuten te verliezen op alle betere AG’s (en ook overall) voor me. Al die mannen fietsten vandaag duidelijk veel beter en dat ophalen in een run van 10km zou niet lukken. Goed dat ik dat toen nog niet wist, dus liep ik maar. Ook hier was mijn laatste run iets minder, maar 38’13” is nog behoorlijk gezien het parcours, al had een minuutje sneller toch misschien moeten kunnen. Nu ja, het was niet, dus dan kon het niet. Ik liep wel een 15e tijd en schoof op naar plek 27 algemeen om 5e in mijn AG te worden. Wederom geen medaille, dus wederom doel niet behaald, al geloofde ik er op voorhand wel in, zeker gezien dit het kampioenschap en afstand is waar mijn kansen het grootst zijn denk ik. Dus het palmares op dit EK blijft beperkt: 7e, 4e, 5e. Misschien volgend jaar? Uiteraard weet je dat als de 2e en 7e (zelfde loper, maar 2e fietstijd overall) algemeen uit jouw AG komen, dat het bikkelen wordt voor die bronzen plak – en dat lukte dus niet. Het gelijktijdige Deens kampioenschap maakte ook dat er heel wat goede Denen present waren (nr. 1 en 3 uit mijn AG en vele andere AG-medailles waren dan ook voor Denen). Op dit type kampioenschappen moet je gewoon bij de eerste 15 overall finishen om quasi zeker te zijn van een medaille, dus ik schoot heel wat te kort. 3u01’59”. Dat is ook de tijd die Tine en de kindjes langs de zijlijn doorbrachten en me luidkeels aanmoedigden.

De vaststelling is echter dat ik niet optimaal in vorm ben. Vorig jaar verloor ik maar 20 minuten maximaal op de winnende elite atleten, dit jaar 25. Op heel wat co-amateurs verloor ik dit jaar ook extra; vooral op de fiets (8 minuten nu, vorig jaar 4 minuten t.o.v. enkelen; vorig jaar 2 minuten sneller, nu 6 of 8 minuten trager t.o.v. anderen; enzovoort) en hier en daar een minuutje tijdens het lopen. Ik weet niet waar het aan ligt: te veel ziek geweest deze winter, te lang ziek geweest te laat voor de grote wedstrijden, thans meer gefietst dan vorige winter maar misschien te weinig of te laat buiten gezien de lange winter, misschien kwamen de wedstrijden te vroeg op het jaar,… ? Eind juni – begin juli resten nog het EK sprint (waar ik nooit veel kan halen, dat gaat echt té snel) en het EK 1/4 (een klein kansje om het goed te doen misschien?). In de tussentijd 1 of 2 Belgische wedstrijdjes en daarna zit het seizoen er spijtig genoeg al op. Steeds meer duatlons gaan niet meer door of er wordt enkel nog een triatlon georganiseerd, steeds meer duatlons worden cross-duatlons in de winter, steeds meer duatlons worden duo-races waar solo-atleten zoals ik te veel nadeel ondervinden van wielrenners die enkel het fietsonderdeel op zich nemen, non-drafting verdwijnt al helemaal behalve BK en Kortrijk en (halve afstand) Damme en ondertussen moet ik gemiddeld 1u30 rijden om naar een wedstrijd te gaan in België. Het BK 1/4 (maar dan enkel in de drafting versie) is er nog op het einde van het seizoen maar ook daar zal een goede ranking moeilijk zijn. Meer vakantie dan zeker? En in de zomer eens beginnen nadenken hoe en of we het gaan aanpakken volgend seizoen.

 

De streek rond Viborg (en ook Vejle waar het kampioenschap vorig jaar plaatsvond) zijn wel zeker de moeite waard. De meren, stadsontsluiting met parkjes, geïntegreerd water, en de omliggende architectuur en de natuur buiten de steden zijn wel altijd zeker de moeite waard. Dus, afgezien van het resultaat van de wedstrijd, hebben we wel erg mooie dagen gehad in Denemarken. Zeker een aanrader dus, ook voor mountainbikers want er zijn daar (rond Viborg) bijzonder veel km’s aan MTB-routes ook.

Op de terugweg sympathiseerde de auto met mijn gebrek aan vermogen en mochten we nog 2 dagen in Kolding verblijven; een erg mooie, relatief kleine stad met een kasteel, een bos, meren en veel parkjes die ook voor de kinderen bijzonder prettig ingericht zijn, dus ook daar hadden we nog 2 heel erg mooie dagen in de (frisse) zon. De auto is sneller gefikst in diens potentieel vermogen dan ik en na 2 dagen konden we weer op weg huiswaarts.”

 

Terug naar overzicht
X
X