De EPIC van Steven

Steven vertelt over zijn ’50ste verjaardag’. Nogmaals een dikke proficiat met jouw epische prestatie!

“2020, als je geboren bent in 1970 is dit dus een magisch jaar, 50 worden blijft toch iets speciaal. Dat
moet gevierd worden !
In het begin van het jaar al wat nagedacht, feestje ? Iets speciaal doen ? Waarom geen volledige
triatlon ? Na mijn prachtige ervaring met de 70.3 in Dun loaghaire in Ierland kon het niet anders dat
de full-distance in Cork stond aangestipt, echter nog niet ingeschreven, eerst kijken wat de
voorbereiding zou geven.
Door de nieuwe en zeer uitdagende job, elke dag 500-600km in de auto en werkdagen van 12-14
uren, viel dit tegen. Ook de uitslag van het zwemmen van de wintersprint was een echte tegenvaller.
De droom van de volledige leek echt nog wel ver weg begin maart.

Maar toen kwam Corona, en alles werd anders !
Thuiswerken werd de regel en er was tijd om te trainen, elke dag kon er gelopen worden, eten kon
goed worden aangepast. De strijd tegen de kilos werd stilaan gewonnen.
En toen kwam ZLTC met wel een heel zot idee: de Epic 2020. 400 en nog kilometers met ik weet
niet hoeveel hoogtemeters, en de 6 raadsels. De 6 raadsels werden eerst aangepakt, samen met
Wouter. Waarom deze niet in 1 rit doen ? 151Km, bwa ca va wel, de langste rit ooit voor mij maar
toch, ging heel goed.
Volgende opdracht, de Epic-rit. 2 weken ervoor toch maar eens voorzichtig de La Redoute gaan
proberen. 123 km samen met Wouter en ook dit ging niet slecht.
Oke, daar gaan we dan. Alle voorgaande in gedachte, gingen we de 50ste verjaardag niet
onopgemerkt laten voorbij gaan. De planning en voorbereiding kon beginnen. 29 mei een vrijdag,
ideaal. Verlof goedgekeurd. 14 daagse weersvoorspelling : beetje wolken, droog, zeker niet te
warm. Alles zat, in theorie toch, mee.
23 locaties werden opgelijst met het aantal kilometers en de vermoedelijke aankomsttijden.
Door mijn aangepaste voedingsstijl werden ook de maaltijden en tijdstippen goed genoteerd.
Dit was het plan : Vertrek 29 mei om 0u00, Wouter zou mee vertrekken en kijken hoe ver het zou
lopen, Graciënne volgde met de auto en de bevoorrading.
Eerste 2 locaties, Sportoase en radar Glons bekent terrein en vreemd genoeg nog niet echt donker
(zo leek het toch)
Bij het klimmetje langs de snelweg in Boir kreeg Wouter de pijn in de knie terug en tot overmaat
van ramp kreeg hij bij het binnenrijden van Val-Meer lekke band, weg motivatie voor hem. Maar
ook voor mij, weg fijn gezelschap, weg tijdsplanning, de rit leek plotseling heel erg lang en dit al na
kilometer 15. Het werd ook plots heel erg donker(zo leek het toch) tot de slingerberg ging het nog,
ook de weg naar de Halembay was nog beetje verlicht maar bij het begin van de Halembay werd het
wel heel erg donker. Vreemd in het donker rijden, maar wel een zalige ervaring, eigenlijk een
aanrader voor iedereen. Over de Halembaye, naar de school van Maarten, de Richelle op en dan
richting voerstreek. Ondertussen Graciënne er ook bij zodat er toch een zekerheid was dat er altijd
hulp in de buurt is. In de voerstreek is het ‘s nachts echt prachtig, de dassen komen in het licht van
de fietslamp gelopen, nooit van zo dichtbij gezien, prachtige dieren. Ook glimp van een schichtige
vos opgevangen. Tot bij moeder de gans, tot zo ver nog alles goed, alleen het tijdsschema klopte
niet meer wat toch voor een lichte teleurstelling zorgde. Even iets eten en op naar 3-landen punt.
Allemaal onbekend terrein zodat in het donker alles wegvalt, geen oriëntatie, geen zicht op de toch
wel slechte wegen, heuvelachtig parcours. De weg naar het 3 landenpunt is dan weer wel een mooie
beklimming, maar als je dan op het punt aankomt denk je toch, wat sta ik hier in het midden van de
nacht te doen ? En je moet dan nog dezelfde weg terug naar beneden. Vanaf toen begon het wel
terug licht te worden, maar waar ik naar uitgekeken had kwam niet uit. De zonsopgang in het land
van Herve. Aangezien Henri-Chapelle in Westelijke richting ligt komt de zon dus in de rug op.
Maar toch, alles werd wat klaarder. De opkomst van de ochtend brengt ook de koude lucht mee. Op
weg naar Val-Dieu werd het echt wel koud, foutje in de voorbereiding : geen rekening met de koude
gehouden. Kwart voor 6 Val Dieu 3 graden. Helemaal onderkoeld, zou het hier al stoppen ? Oke, de
nachtelijke rit was mooi geweest, maar nu al moeten opgeven ? Totaal geen rekening mee
gehouden. De auto in, verwarming op 25 graden, goed eten, warme koffie. Half 7, we konden niet
meer blijven wachten, nog altijd 3 graden. Zelfs de werkmannen op de werf aan de abdij gingen
terug naar de camionette om een extra trui aan te trekken. Oke, terug de fiets op, op hoop van zegen
linksop richting La Redoute, en het ging bergop, en nog meer bergop. Zalig, de koude was al snel
vergeten. Maar zoveel bergop was nu ook weer niet nodig geweest. Het leek zelfs zoveel dat La
Redoute eigenlijk een verademing werd, die beklimming en de volgende 60km kenden we nog van
2 weken geleden.
Eén van de hoofddoelen was eigenlijk bij Chris aankomen, dan konden we nog kijken om de
volledige rit in 2 keer(of 3) te doen en was de missie al voor een stuk geslaagd. Aankomen bij Chris
was dus een verademing, yes gelukt ! Maar ook dankzij de goede zorgen van Graciënne onderweg
en de geweldige ontvangst van Chris was de motivatie optimaal. Met de tip van Valérie in
gedachten « vanaf Chris lijkt alles bergaf te gaan » leek niets me nog in de weg te staan om te
slagen. Nu, de woorden van Valérie klopten niet helemaal, maar achteraf begreep ik ze wel.
Weer goed gegeten en gedronken en ook Wouter kwam nog even langs om te steunen. Richting
Wilderen, mooie bekende streek en dan naar het Hageland, zoektocht naar de Vlooybergtoren,
wegenwerken enz maakten het niet eenvoudig en dan naar Scherpenheuvel. Daar voor de eerste
keer begon het echt warm te worden en druk verkeer. De rit naar het Schulensmeer viel niet echt
mee, druk in Diest, tussen de huizen op de steenwegen begon de zon toch te branden. Aankomst
Schulensmeer 26 graden schaduw zoeken en het geplande eten opeten. Voor de eerste keer lukte dit
niet, beetje paniek, het is nog ver dat gaat niet lukken zonder eten. Misschien toch suikers nemen ?
Niet te lang nadenken, vertrekken en doorrijden, Circuit Zolder, Paalse plas en Bike Valley zouden
wel oplossingen brengen. De warmte werd in alle geval minder, de tocht langs het kanaal deed
goed. Bij Bike Valley terug goed kunnen eten.
Bijkomend vaststelling die je bij een lange tocht doet, hoeveel electronica hebben we bij en nodig
om met een fiets te rijden. En dat moet allemaal opgeladen worden. De Garmin, het horloge, de
gsm, en ook werd duidelijk dat het voor en achterlicht terug gingen nodig zijn. Voor Graciënne een
ware nachtmerrie.
Bij Chris had ik ook besloten om voorzichtig iets in de groep van ZLTC te zetten. Wat een reacties,
geweldig ! Ik had geen tijd genoeg om ze allemaal te lezen, maar toch zaten er goede tips bij, vanaf
daar is de weg zo, tot daar is het mooi vlak enz. Het hielp echt, dankuwel mannen en vrouwen.
Tot Achelse abdij en dan is het alleen nog maar richting thuis. Eerst nog even fietsen tussen de
bomen passeren en steeds maar op het rechte lange fietspad richting Achel. Vreemd genoeg nog
geen enkele vorm van vermoeidheid, nergens een pijntje, vreemd eigenlijk.
Bij de Achelse kluis werd het wel terug donker, lampjes terug geïnstalleerd en weer op weg. In
Opitter stond Tom te wachten om me toch nog even te zien, dit deed ook weer deugd en de weg
naar Hasselt zou ook nog wel gaan. Het was niet zozeer de vermoeidheid maar vooral de nacht en
het onbekende terrein dat parten begon te spelen. Rond Genk draaien en keren in het bos, waar ligt
nu dat fietsen in het water ? Geen borden, geen licht, Garmin die ook niet echt duidelijk was. Maar
wel kikkers, dus water was in de buurt. En dan toch, het leek eindeloos maar het dook toch op.
Efkes foto en toen was er geluid, er reden nog fietsers. Welke zot gaat er nu om 12 uur ‘s nachts in
een godverlaten bos in Bokrijk rijden ? Het bleken er 2 te zijn, 3 eigenlijk. Joris en Valérie, en
Michaël met de auto buiten het bos. Hoe gek is dat, hoeveel plezier heeft me dat gedaan ! En van
toen af voelde het als aangekomen. Nog efkes Hasselt, Het Belang Van Limburg passeren en dan
richting Alken, het leek een zondagmorgen rit, maar dan in het donker. Wat de ganse dag ontbrak
kon weer, babbelen tegen iemand (ijlen volgens Joris, maar toch deed het goed te kunnen vertellen,
ik voelde de kilometers niet meer). In Alken wachte er nog politie begeleiding(super Rudy!) en dan
richting Tongeren. Zonder mijn 2 mederijders was dit zeker nog een helle-tocht geworden. De
karavaan met de nu 2 volgauto’s maakte het plaatje nu helemaal kompleet en de heuveltjes tussen
Hasselt en Tongeren leken op dat moment wel cols maar met a little help from my friends gleden de
laatste kilometers snel voorbij.
30 mei 2020 2u30 en 443km op de teller terug thuis. En hoe mooi was dat, helemaal versierd, ah ja,
ik was ondertussen ook nog 50 geworden. Dank jullie wel Ann, Anja en Anneleen(de 3 A’s). Zalig
thuiskomen.
Korte samenvatting : Deze 50ste verjaardag zal ik nooit nog vergeten wat een ervaring !
Dank u wel Wouter voor de fijne voorbereiding en de eerste uren erbij.
Dank u wel ZLTC om dit te bedenken.
Dank u wel aan alle vrienden van ZLTC voor de support onderweg.
Dank u wel Joris, Valérie en Michaël voor de geweldige ondersteuning in de laatste kilometers.
Maar een zeer grote dank u wel aan Graciënne, om even zot te zijn als ik en 26,5 uur in de auto te
volgen, voor eten te zorgen en voor de morele steun. Ik ben er zeker van dat dit een even grote
inspanning was dan zelf op de fiets te zitten.

50 worden op deze manier is gewoon de max, de volledige triatlon zit er zeker nog in, maar vooral,
ik hoop nog heel vele jaren deel te mogen uitmaken van dit geweldig clubje !
Dank u wel iedereen ! En tot de volgende!(liefst iets korter en niet meer zo zot!)”

 

Terug naar overzicht
X
X