Denis ging naar de Hel …

Vorige zondag deed Denis voor de 7de maal mee aan de Hel van Kasterlee. Deze mytische duatlonwedstrijd werd al door menig ZLTC’er bestreden, maar het is toch Denis die met de meeste ervaring kan spreken:

“Wijlen frontman van Gorki, Luc De Vos, sprak in betere tijden ooit de volgende wijze woorden uit:

Soms vraagt een mens zich af

Hoe het in Godsnaam overleven

De nacht vol boze dromen

En de wekker om halfzeven.”

En de nacht, die was vol boze dromen en dus heeft de wekker halfzeven niet gehaald. Om tien voor vijf ben ik uiteindelijk naar de koffiemachine gestrompeld. De nacht had toen al lang genoeg geduurd.

Een laag(je) sneeuw op de Velux zorgde daarenboven op dit vroege uur voor een toen nog onopgeloste vraag… “Hoe het in Godsnaam overleven?” Op karakter en ervaring waarschijnlijk. We hebben inderdaad al ergere oorlogen doorstaan. Alhoewel, het nieuwe fiets parcours was mij onbekend en dan was het ook nog eens een kleine 10 kilometer langer dan weleer. Sneeuw had ik al eerder meegemaakt. Tot twee keer toe zelfs.

Voor een goeie 370 halve zotten ging om 8 uur stipt de deur van de Hel open, om ze, voor de sterksten, pas na 160 km terug te sluiten. De hel lag er wit en koud bij. Sneeuw was voorspeld en keurig op de afspraak. De door Frank beloofde 7 graden bleven echter de hele dag spoorloos.

Die eerste 15 km is het uiteraard kwestie van niet te zot te doen. De dag zal nog lang genoeg zijn. Na een drietal kilometer zijn de posities ingenomen en worden er zelfs aangename babbels gehouden tussen de deelnemers. Misschien dat de stress de tongen losmaakt?

Na een uur en vijftien wordt de MTB van stal gehaald voor 5 ronden in de Antwerpse Kempen. Mooie omloop. Veel mooier dan mijn laatste deelname van 2013. Het MTB-parcours bestaat uit 2 helften van ongeveer 12 km elk, met telkens een doortocht achter de sporthal. Dat maakt het voor de supporters uiteraard een stuk aantrekkelijker, vooral ook omdat ze ons daar een aantal keer zien voorbij laveren op de technische single tracks. De technische stukken beperken zich, gelukkig voor mij, tot dat stukje draaien en keren achter de sporthal en tot een paar steile afdalingen. Oké voor mij dus en na één ronde was ik ook gerustgesteld dat ik niet op voorhand had verkend. Het vooropgesteld tempo van 1h15 per ronde, was de eerste twee ronden geen probleem. Vanaf de derde ronde begonnen de dooi en de vermoeidheid mij wat parten te spelen. De zwaarste ronde was zonder twijfel de vierde. Het steeds zwaarder wordende parcours zoog als het ware de MTB in de bovenste lagen van de Kempense bodem, alsof de duivel je in de Hel wilde houden. Een kleine pauze aan de brug over de kleine Nete drong zich dus ook op. De broodnodige proviand werd opgenomen en de onderrug wat gestretcht om vervolgens met volle moed het laatste dikke uur MTB in te gaan. Het was dan ook met groot plezier dat ik mijn twee begeleiders zag popelen van ongeduld om samen met mij op zoek te gaan naar de uitgang van de Hel.

Het is toch altijd, letterlijk en figuurlijk, tasten in het duister hoe de benen zullen aanvoelen na meer dan 6 uur MTB… Terwijl Pieter-Jan mijn MTB in ontvangst nam voor een welverdiende rust, nam ik rustig de tijd om droge kleren aan te trekken en de innerlijke mens te versterken. De hulp van Tim was bij het uitkleden meer dan welgekomen. De koude en het ijswater hadden mijn rug even stijf als een strijkplank gemaakt.

Gelukkig voor ons drie, voelden de eerste kilometers redelijk goed aan. De eerste 20 km kon ik een, naar mijn doen, meer dan OK-tempo aanhouden. Natuurlijk hierbij gesteund door de aanzwepende muziek die door de kleine Bose luidspreker weerklonk. De spreekwoordelijke laatste loodjes wegen als altijd het zwaarst. Het prachtige beeld van knipper- en andere lichtjes die als één lint op zoek zijn naar de finish, net als het gevoel dat je weldra over de rode loper naar de eindmeet mag, verzachten hierbij vast en zeker de pijn.

Ja, we hebben het in Gods naam overleefd; voor de 7e keer op rij.

Ik zal deze editie in mijn herinnering koesteren als een zware editie, maar het was wel een grand cru jaar, en dat dankzij de begeleiding door twee toffe metgezellen. Een welgemeende dank hiervoor. Ook trouwe Karla en haar dito hond waren alweer van de partij. Hoe kan het ook anders?

Afsluiten doen we met mijn standaard quote, die jullie ondertussen zelf kunnen aanvullen: ”We hebben het niet gemakkelijk gehad, maar…”.”

Denis heeft ook beeldmateriaal geleverd. Deze vind je terug in het fotoalbum of hieronder!

 

Terug naar overzicht
X
X