Nadège en Cas staan aan de start van de crossduatlon in Westrozebeke.

Cas en Nadège trappen het seizoen 2020 af in Westrozebeke. Cas nam ook de tijd om hun belevenissen op papier te zetten:

Laat me eerst even uitleggen waar het idee ontstond om eens buiten de comfortzone te gaan.

Eind oktober 2019 spraken de ZLTC’ers die niet vies zijn van een streepje modder en een druppeltje water af in Dilsen-Stokkem voor de jaarlijkse winterduathlon georganiseerd door Kevin. Het kriebelde bij mij al jaren om ook eens eindelijk een MTB aan te schaffen en de winterduathlon mee te doen. Zo gezegd zo gedaan .. alleen geraakte mijn moddermachine net niet op tijd af om hem die dag voor het eerst te testen. Ik nam deel met de fiets van Steven die sowieso wel eens een goede poetsbeurt kon gebruiken J Ik stond die dag helemaal nergens weliswaar. Met een pittige nachttrail in de benen voor het eerst op een MTB kruipen .. enfin, het was eerder een calvarietocht dan een duathlon voor mij. Maar toch, ergens was ik wel onmiddellijk geprikkeld om dat nog eens over te doen. De week erna was mijne carbonnen tractor klaar en kon ik op pad gaan. Eerst hier vanachter in het veld de buurt tot Alden Biesen onveilig maken – je mag dat letterlijk nemen. Daarna eens een paar dagen op rij in Kasterlee, vlak na De Hel, tijdens ons verblijf daar met de familie met Kerst. Het was met enorm groot respect dat ik naar de getrokken sporen keek in het zand en de modder daar in de bossen, wetende dat die dames en heren van De Hel daar 120 Km hebben in afgelegd in het slechte weer rond die tijd. Het is daar dat ik mezelf voor heb genomen ooit deel te nemen aan De Hel Van Kasterlee.

Ondertussen zitten we een maandje verder en heb ik her en der wat kunnen oefenen met de MTB. Het is me wel vrij snel duidelijk geworden dat MTB echt wel andere koek is dan op de weg fietsen ! Ik hoop er vooral sterker van te worden en hiervan te kunnen profiteren op de weg later dit seizoen. Het leek me dan ook een goed idee om enkele winterduathlons te gaan doen ter voorbereiding van de eerste triathlonwedstrijden van het nieuwe seizoen. Heb ik effe geluk dat Nadège ook gek is van MTB en lopen. En dus staan we op zaterdag 25 januari beiden aan de start van de Sportics Crossduathlon in het verre Westrozebeke. We zijn daar niet alleen naartoe gereisd vanuit Tongeren : Christa Vossen en Jeroen Philippeth van RUN TMC zijn  ook van de partij en nemen deel als duo. Ze zijn met het hele gezin naar Westrozebeke getrokken om er het beste van zichzelf te geven.

Nadège en ik zijn er lekker vroeg – zoals altijd eigenlijk. Onderweg naar West-Vlaanderen zijn we nog even Nadège haar nieuwe gravelbike gaan afhalen in Namen. Die gaat er tegenaan gaan dit jaar : ingeschreven voor o.a. 1/8 Herderen, 1/3 Aarschot en 70.3 Ironlakes. En dat na jaren geen triathlons meer te hebben gedaan.

Terwijl we koffietjes slurpen stromen de eerste atleten toe. Ze zijn van allerlei pluimage maar één ding springt me onmiddellijk in het oog – shit zeg, die hebben gespierde benen ! Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat ik daar sta met mijn stekkebeentjes (gemarmerd, dat wèl) en de meeste deelnemers daar staan met benen die een stevig carbonnen kader uit China van bij de eerste trap los in frut stampen ! “Laat me hopen dat die gasten wat minder snel lopen, anders kom ik hier straks nog als laatste binnen” zeg ik nog. Maar neen hoor : die gaan daar als raketten van start en de eerste kilometer bevind ik me ergens halfweg het pak aan een respectabele gemiddelde snelheid van 3’40”/Km – pittig bergje in de eerste 300m inclusief. Ik besluit dan toch maar wat op te schuiven al was ik dat eerst niet van plan. Ik had namelijk op voorhand bedacht dat ik mogelijks mensen met meer ervaring ging ophouden op de single tracks en dat wilde ik toch absoluut vermijden. Uiteindelijk viel dat nog wel mee : het parcours bestaat uit enkele onverharde wegen, modderpaadjes, weide en een stukje bos maar vooral toch ook redelijk wat beton. Zo ligt de snelheid met momenten toch nog redelijk hoog en kan mijn gebrek aan techniek me niet al teveel parten spelen. De modder vliegt ons rond de oren en ik amuseer me kostelijk ! Het is een pak toffer dan ik eerst had gedacht en nadat ik onvermijdelijk eerst eens goed op mijn adem heb getrapt in het begin van het fietsnummer, kan ik nu mijn tempo zoeken en geregeld een tussensprintje doen om de voorbijkomende stoempers te proberen volgen. Gelukkig steek ik ook nog wat fietsers voorbij en blijft de moraal hoog genoeg om met een stralende glimlach rond te “dabben” in deze speeltuin. Ergens in de laatste fietsronde verwacht ik Jeroen te zien voorbij vliegen en dat gebeurt ook. Nadège kom ik vlak voor mijn wissel ook tegen en dat doet ons beiden heel veel deugd ! “Allez courage mon chou , bonne merde ! A tantôt !” Wanneer ik in de wissel ben zie ik haar nog net voorbij rijden voor haar laatste rondje van 7 Km. Ik loop naar de uitgang van de wisselzone en merk zowaar dat ik al frissere benen heb gehad na een fietsnummer. Waar ik anders nog vlieg in de eerste kilometers ben ik nu maar wat blij dat het er maar 4 zijn – hahaha. Ergens halfweg passeer ik Christa en moedig haar aan : “Allee RUN TMC!!” – “Allee ZLTC!!” klinkt het. Naar het einde toe is het vaatje leeg en ik besef dat je ook in een korte duathlon best iets kan eten. Dat doen we dan ook de volgende keer.

Ik loop naar de wisselzone en wacht vol ongeduld op Nadège. Samen lopen we haar drie rondjes nog en kwijlen we onderweg naar de alom aanwezige reclame van Kwaremont – het bier voor kopmannen. Bij Nadège speelt op dat moment echter nog maar één ding : ze wil absoluut niet als laatste finishen. Ik stel haar gerust dat dat niet zo is want ik passeerde met zekerheid nog enkele deelnemers en de groene vlag voor ik haar tegenkwam op de fiets. Eens we over de meet zijn steek ik me vol met abrikozentaart en halen we al ons materiaal op. Op weg naar de auto zien we dan ook nog een dame finishen en dus ik haal enigszins mijn gelijk – enigszins want het blijkt om duo’s te gaan die nog binnenlopen. Na de bike-wash en de zalige kokend hete douche trekken we naar de prijsuitreiking want daar is Nadège wèl nog zeer benieuwd naar. En terecht want ze bleek toch wel eerste dame +40 te zijn. Dat er geen andere dames +40 individueel deelnamen is bijzaak ! Zij was er en zette een prestatie neer en dat is al wat telt. Team RUN TMC zit ook ongeduldig te wachten op de podia. Ik had voorspeld dat ze een podiumplaats gingen halen bij de mixed teams en even lijkt het er ook op dat dat gelukt is. Jammer genoeg was er een mixed team per ongeluk ingeschreven als mannen duo. En tot de rechtzetting waren we allen euforisch met de gedachte dat ze na deze beproeving een welverdiende derde plaats hadden behaald. Het werd uiteindelijk een mooie vierde plaats .. er waren heel wat duo’s te been vandaag en dus lieten ze dus toch maar mooi 90% van hen achter zich ! Topprestatie van Christa en Jeroen ! De wedstrijd was tevens het BK voor Brandweermannen. Bij het zien van die prachtige tricolore kampioenstruien en het spelen van onze nationale hymne kreeg deze wedstrijd ineens ook nog wat extra cachet.

Kriebelt het al heren pompiers ?  Kom dan volgend jaar maar mee boys, er is nog plaats in de camionette ! Wij gaan er alvast nog een stuk of twee doen want het smaakt naar meer. Ik heb me rot geamuseerd en eens Nadège zag dat ik op haar had gewacht kon er ook weer een lachje van af – haha. Op naar Hofstade !

Veel succes met jullie voorbereidingen voor het nieuwe seizoen, het zal er snel weer zijn ! Groetjes van ons beiden.”

 

Terug naar overzicht
X
X