Rik Emonds behaalt eremetaal!

Rik Emonds deed afgelopen zondag mee aan de “Atrium Duathlon Aux Portes des Ardennes” in Ocquier. Hij stuurde ons volgend wedstrijdverslag:

Zondag 14 april nam ik deel aan een duatlon in Ocquier. Dat ligt in Wallonië
tegen Durbuy aan. Het werd een harde wedstrijd, vooral bergop. Gelukkig was het tussendoor genieten van het prachtige Ardense landschap.
De start en wisselzone lagen aan de vijver van het kasteel van Vervoz,
even buiten Ocquier. Een echt idyllisch decor als de zon had geschenen.

Helaas, het was bitter koud. Zo’n 2 à 3 graden slechts. Toch vatten een 80-tal dames en heren 5 km lopen aan. Het liep vrij vlot voor mij, ongeveer even vlot als bij de wintersprint op de piste in Tongeren. Dat er wat sneeuwvlokjes vielen, vond ik gezien de weersvoorspellingen niet zo vreemd. Maar dat er 100 m voor de wisselzone plots twee huizenhoge dikbilkoeien over het parcours in mijn richting liepen, dat vond ik
erover. Gelukkig zat ik nog lang niet op mijn tandvlees en ik dribbelde de wildebeesten dan ook fluks met de hulp van een elektriciteitspaal aan de kant van de weg.

Het fietsen startte met een aanloop van 2 km naar Ocquier. Vanaf dit dorp had de organisatie een gevarieerd parcours uitgestippeld. We kregen 3 ronden van 7 à 8 km voor de wielen. De omloop was nergens vlak maar in het onooglijke Amas kregen we na een duik naar een watermolen een echt stevige kuitenbijter van een 300-400 m op het bord. Dan ging het verder naar enkele dorpjes van Durbuy, genaamd Oneu en Borlon.
Ik legde het fietsparcours op mijn eigen gereserveerde tempo af. Dat was snel genoeg om na de laatste passage in Ocquier met loden benen de finale helling naar de wisselzone af te werken.

De afsluitende loopronde van 5 km deed ik tegen een zeer gezapige snelheid. Net geen 10 km/uur weet ik na een kleine berekening.
Voilà, aangekomen en alweer een wedstrijdresultaat om bij te schrijven op mijn lijst.

Zoals altijd ging ik nog even de sfeer opsnuiven in de tent. Ik wil trouwens graag vermelden dat de weinige supporters (echt te koud!) en alle seingevers zeer vriendelijk waren. Ofwel hadden ze compassie met mij, want ze riepen allemaal: “Courage, monsieur, courage!”
Bij een niet te drinken plaatselijk bier met een everzwijn op het etiket, probeerde ik mijn beste Frans boven te halen tijdens een conversatie met een atlete uit Saint-Hubert. Door deze aangename afleiding miste ik op een haar na een belangrijk moment in mijn leven.

De prijsuitreiking was begonnen en enkele podiums waren al bestegen door zegevierende atleten. Plots zag ik vanuit mijn ooghoek een atleet van mijn allure naar voor stappen en ik dacht meteen … hè, die had ik toch achter mij gelaten! En inderdaad, als volgende klonk mijn naam op zijn Frans door de boxen. Ik wist niet eens dat er ook prijzen te verdienen waren voor de zestigplussers. Wat een verrassing! Ik ontving met de nodige egards de zilveren medaille, twee Ardeense worsten (Pipe de campagne) en een grote fles bier “Belle d’ été”.

Het tofste vond ik dat ik op de foto mocht met John Redwood, de straffe winnaar. Hij is echt een fenomeen in de Waalse triatlonwereld. Op zijn 68ste is hij geselecteerd voor het EK en WK voor agegroupers in 2019. Drie jaar geleden haalde John nog de finish van de Ironman van Hawaii.

Ik besluit voor mezelf na deze memorabele zondag: de weg naar de top was lang en moeilijk, maar het was de moeite !
En nu het moeilijkste: aan de top blijven !

 

Terug naar overzicht
X
X