Van loper naar triatleet …

Joris Vanderbeuken finishte zijn eerste triatlon tijdens “The Cave Triathlon”. ZLTC feliciteert Joris, maar ook Jeroen Devisch, met hun eerste triatlon. Maar hoe komt een fervent ‘marathoner’ er aan toe om zich toe te leggen op triatlon? Joris pende het voor ons neer …

31 juli 2016. Een doodgewone dag in mijn eigen leven, maar achteraf gezien de kleine trigger in mijn hoofd voor dit lange avontuur. Ik begeef me samen met de kinderen die middag naar Maastricht. De fietsbrug over Maastrichtersteenweg heeft me op het juiste moment doen beseffen dat er iets te doen is en ik heb toch niets op de planning. Toeval wil: ook Cas loopt in Maastricht rond. We zetten ons een terrasje op het Vrijthof. Lichte regen met momenten, maar dat is niet erg. De stoelen op de eerste rij van de terrasjes blijven hierdoor vrij. De kinderen hebben de tijd van hun leven wanneer ze high fives kunnen uitdelen. Uren aan een stuk. En ik kijk naar de atleten die voorbij strompelen. Sommigen in hun laatste rondje, velen in hun eerste rondje. Ook Jimmy Loix loopt mee. Na 2 rondjes houdt hij me ongewild in spanning met een kleine dip in het loopnummer. Waanzin, zo omschrijf ik op dat moment de prestaties van de Ironmannen en -vrouwen. Met op dat moment 2 marathons op de teller vraag ik me af hoe je in godsnaam nog 42,195m wil lopen na al dat fietsen en zwemmen. Maar wat is het prachtig als je de finish ziet. Het summum van afzien. Heroïsch tot en met. Dit wil ik ooit zelf. Later, nu nog niet.

In 2017 een nieuwe reden om naar Maastricht af te zakken: Cas doet zijn eerste. In tegenstelling tot het jaar voordien pik ik nu ook de fietspassages mee. En sta ik samen met een grote delegatie Run TMC’ers van begin tot het eind van de marathon aan de kant te schreeuwen. Samen hebben we meer dan 30 marathons op de teller op dat moment, maar met open mond aanschouwen we de echte gladiatoren.

Eind 2017 leer ik Tim kennen in Valencia. Beiden finishen we de marathon (en daarmee is alles gezegd) met de nodige dosis pech en dat schept een band op langere termijn. We zijn allebei trainingsbeesten met de nodige passie voor de sport, elk op zijn niveau, en babbelen graag tot in de details over alles wat er mee te maken heeft.

14 mei 2018. Ik haal mijn 14 jaar oude Ridley van stal en rij mijn allereerste kilometers in jaren. De dag voordien ben ik uitgestapt in de marathon van Visé na 29 kilometer die ik als testmarathon zou lopen, enkele weken nadat ik in Parijs met een slecht gevoel finishte. Coach Christophe Roosen verplicht me om 2 weken absolute looprust te nemen en duwt me onbewust richting fiets. Na een jaar intensieve begeleiding weet Christophe dat het tijd is om me te resetten. De overwinnaar in mij wil blijven gaan tot het lukt, het verstand van Christophe roept een halt in. Het fietsen doet me goed en smaakt naar meer. Mijn oude Ridley, met een fantastische tripple vooraan, en ik bezoeken Vaals en La Redoute en het lopen wordt naar de achtergrond geduwd. 1.000 kilometers op de teller en ik schakel een versnelling hoger: weg oude Ridley, welkom nieuwe Canyon. Ik pas het lopen mondjesmaat weer in mijn schema, maar de vrijheid van de fiets voelt geweldig aan. Dit is een blijver!

Augustus 2018. Opnieuw IM Maastricht. Dit keer ga ik niet enkel fiets- en loopnummers kijken, maar ik zet de wekker en voor dag en dauw sta ik aan de zwemstart om de helden het water zien in te duiken. Mijn eigen lange duurloop plan ik aansluitend langs het fietsparcours tussen Vlijtingen en Riemst. Zo kan ik zelf trainen en toch gapen en genieten. En namiddag uiteraard weer met een hoop loopvrienden naar Maastricht. Daar zien we Jimmy Coenegrachts tonen wat karakter is, heerlijk om te zien.

30 september 2018, 2 weken na de marathon in Berlijn, pik ik voor het eerst aan in een fietsrit van ZLTC. Tim had me al een paar keer op sleeptouw genomen en acht me klaar om eens in groep te rijden. Niet veel later stort ik mijn lidgeld en bestel ik een uitgebreide collectie fietskledij. De winter overbrug ik met Tacx Neo en diezelfde rollen komen als geroepen wanneer ik begin februari voor de eerste keer in mijn prille sportcarrière noodgedwongen 3 weken looprust moet nemen. Misschien wel de sleutel van mijn eerste sub 3u30 in Dusseldorf, met voorsprong de mooiste van mijn 10 marathons.

Belofte maakt nu eenmaal schuld en na de verwoede pogingen van clubleden om mij aan het zwemmen te krijgen, zwicht ik op 2 mei 2019 en lig ik in het bad in Sportoase. Het verdict van de trainer met dienst: “Het is niet heel slecht (kuch kuch), maar het gaat tijd nodig hebben”. De blauwe Chimay en gezellige babbel na het zwemmen houden me gemotiveerd. Want wie me kent, weet één ding: ik geef niet op. Door de muur, en als het moet door sloten modder en opnieuw door de muur. Maar ik zal altijd geraken waar ik wil geraken. Ook al heb ik daar meestal wat meer tijd voor nodig dan anderen.

Geen 3 weken later prijkt de halve in Knokke in mijn wedstrijdagenda, bedankt Valerie. 7 september is met de start van Tongeren Kermis een ideaal moment om te pieken en nadien te rusten. Om later in marathonvoorbereiding voor Valencia te gaan. Per-fect. Oeps, nu nog (beter) leren zwemmen, en openwaterzwemmen, en de drie sporten best eens combineren…. De klokt tikt.

Ik bespaar jullie de bekommernissen van de afgelopen 8 weken maar gisteren stond ik dan eindelijk aan de start van mijn allereerste triatlon. “No wetsuit” was een domper op de feestvreugde en deed me even twijfelen. Maar ik zou het er op wagen met schoolslag.

Het ontvangstteam met Steven en Michael ter plaatse geeft rust (nogmaals dank mannen). Ook Rudi, Kristof en Kristof zijn voor de start aanwezig met gewaardeerde aanmoedigingen. Jeroen (ook zijn eerste) en Wouter gaan mee de wisselzone en het water in. Nul stress, 100% fun zoeken, dat is het plan.

Ik zet me netjes achteraan bij de zwemstart. De verhalen over wasmachines en slagen/stampen hebben me goed voorbereid. Rustig blijven zwemmen en niet geraakt worden, de tijd zien we straks wel aan het einde. Als bij wonder kan ik redelijk overleven in het achterste deel van de groep. En de vrijgekomen ruimte in de laatste 100m zet me toch even aan tot crawl, met succes. Een opsteker voor de volgende keer.

Wisselzone in en fiets zoeken. Op zich vrij makkelijk als je van de 156 deelnemers als 132e uit het water komt. De aanwijzingen van de teamgenoten “voetjes goed afwrijven he” helpen me richting Slingerberg. Kleinste verzet en stampen. Wat een verschrikking zo dadelijk na de wissel. Elke hoogtemeter is er voor mij eentje te veel, maar 3 keer de Slingerberg op een kleine 20km??? Bergop is het doseren en verzuren tegelijk, op de vlakke stukken loopt het gelukkig beter en kan ik inhalen. 64e fietstijd, daarmee mag ik eigenlijk wel tevreden zijn. De laatste fietsronde word ik net na de top bijgehaald door de eerste dame die zelf niet mag stayeren. Jammer voor haar, dan zet ik me wel in haar wiel. Ik zie haar 2km voor de wisselzone de schoenen losmaken. Dit maakt me alert. In mijn hoofd overloop ik de volgende wissel. Schoenen los, fiets eerst weghangen, helm uit, schoenen wisselen en weg. 50 seconden! 40e tijd in T2, dichter bij de top 3 zal ik vandaag niet geraken. 

Lopen, mijn favoriete nummer. De duizenden kilometers ervaring zullen hier wel van pas komen. Althans, dat hoopte ik. Na de wissel een grot in van 12 graden, grot terug uit en vlot 30 graden. Hier kan er voor sommigen wel eens een hamer volgen. Langs de speaker door “Daar is Joris in zijn eerste triatlon vandaag. Op weg om een Ironman te worden. Nog 2 rondjes Joris” (merci voor het influisteren Cas, wie anders). Om dan bij benadering 30 trappen op te lopen, dodelijk. Boven op de brug roept mijn lichaam me even tot de orde. Verzuring van de trappen, wisselen van fiets naar lopen, temperatuur,… neen, dit gaat niet zoals elke loopwedstrijd worden. Zet dat tempo van sub 5’00/km maar uit het hoofd. Na de brug linksaf over een steil dalend onverhard pad, door het gras, draaien en keren. En op de koop toe steken in mijn zij. Dat moet zowat 3 jaar geleden zijn dat ik die nog gevoeld heb. Goed uitademen en rust vinden, meer zit er niet op. Het tempo is ondergeschikt. Opnieuw richting start en weer de aanmoedigingen van de ZLTC crew met Nadège en Cas op de brug en Kristof, Michael en Steven er onder. Nog één rondje (de trappen lopen al heel wat minder vlot) en ik kan eindelijk richting finish. Met een 67e looptijd finish ik na 1:23:33 mijn allereerste 1/8 triatlon. De cola die Jeroen me aan de finish overhandigt is misschien wel de beste cola die ik de laatste jaren dronk. De kop is er af, we zijn vertrokken. Bedankt aan alle supporters, teamgenoten en vrienden!

 

Terug naar overzicht
X
X